Salween News Online : สาละวินนิวส์ออนไลน์
การศึกษา
มองอนาคตมหาวิทยาลัยพม่า
ย่างกุ้ง ประเทศพม่า – โมซะ นักศึกษาเอกฟิสิกส์วัย 23 ปีจากวิทยาลัย มยิงจานใกล้กับมัณฑะเลย์เล่าว่า นักเรียนในชั้นจำนวนมากที่ไม่ได้เข้ามานั่งเรียน “นักเรียนส่วนใหญ่มาเพื่อเช็คชื่อเท่านั้นแล้วก็ไป” เขาบอกว่า การติดสินบนกับครูเพื่อแลกกับเกรดดีๆ และการโกงการสอบเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป คอมพิวเตอร์มีราคาแพง นักเรียนจึงมักจะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ ในขณะที่ห้องแล็บทางวิทยาศาตร์ยังคงขาดแคลนเครื่องมือ โมซะ บอก
การศึกษา, บทความระบบการศึกษาพม่า อุปสรรคก้าวใหญ่ในการพัฒนาประเทศ
หลังจากปิดประเทศมายาวนานภายใต้การปกครองของเผด็จการทหารพม่า ที่เจียดเงินน้อยนิดให้กับการศึกษา ประชาชนไม่มีความรู้ คนหลายรุ่นจึงเติบโตขึ้นมาด้วยการศึกษาเพียงแค่ระดับขั้นพื้นฐาน แม้จนถึงขณะนี้ รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งได้เริ่มเปลี่ยนแปลงไปสู้ประชาธิปไตย แต่หลายคนยังเห็นว่า สถานการณ์ด้านการศึกษายังคงเลวร้าย
การศึกษา, บทความโรงเรียนในสนามรบ
เมืองไมจายัง รัฐคะฉิ่น – “ที่นี่ห่างจากแนวหน้าการสู้รบแค่ 6 ไมล์” นางทุน มะราน รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมไมจายัง บอก พลางจิบชาไทใหญ่ร้อนๆ อยู่นอกห้องทำงาน ขณะที่สายตาของเธอเหม่อมองออกไปยังสนามฟุตบอลเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินแดงและมีแต่หลุมบ่อ
การศึกษา, การสู้รบ, คะฉิ่น, บทความ, ผู้ลี้ภัยNot one less เด็กหัวใจสู้และครูตัวน้อย
โดย หมอกเต่หว่า เด็กคืออนาคตของชาติ แต่เด็กจะไม่มีอนาคตหากขาดการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ หากพูดถึงหนังจีนที่ เป็นธรรมชาติ น่ารัก และสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมทั่วโลก เชื่อว่า Not one less (เด็กหัวใจสู้และครูตัวน้อย) ที่เปิดตัวครั้งแรกในปี 2542 คงเป็นหนึ่งในนั้นNot one less เป็นผลงานการสร้างสรรค์ของผู้กำกับชื่อดังมากฝีมือจากแดนมังกร “จางอี้โหมว” ที่เขาเคยฝากผลงานคุณภาพมาแล้วหลายเรื่องเช่น Raise the Red Lantern Hero และHouse of Flying Daggers ในขณะที่ Not one less เป็นหนังอีกหนึ่งเรื่องของจางอี้โหมวที่คว้ารางวัลจากเทศกาลหนังจากทั่วโลกเช่นรางวัลสิงโตทองคำจากเทศกาล Venice International Film Festival และรางวัล Jury Award จากเทศกาลหนัง Beijing Student Film Festival ในปีเดียวกัน รวมถึงรางวัลอื่นๆ อีกมากมายในปีต่อๆ มา
การศึกษา, ฉบับที่ 65 (พ.ค. - มิ.ย. 54), ต่างเรื่องมุมเดียว(หนัง), เยาวชนประกายความหวัง ณ ริมขอบแดน
โดย นานาตี “รบกวน…เธอช่วยนำเงิน 2 พันบาทนี้ไปให้น้องของฉันด้วยนะ” นี่คือคำขอร้องของเพื่อนชาวอาระกันคนหนึ่งที่ทราบว่าผู้เขียนกำลังจะเดินทางไปเก็บข้อมูลที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตากในอีกไม่กี่วัน มันคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่นำพาให้เราได้พบกับชีวิตน้อยๆ หลายชีวิตในหมู่บ้านชายแดนเล็กๆ ที่ธนบัตรสีเทา 2 ใบนี้มีค่าสำหรับอนาคตของพวกเขาอย่างเหลือเชื่อ
การศึกษา, ฉบับที่ 65 (พ.ค. - มิ.ย. 54), ผู้ลี้ภัย, พลังบวก, เยาวชนโรงเรียนของหนู การศึกษาที่ไม่มีทางเลือก ในพม่า
โดย ขิ่นเลย์ แปล numripan เดือนมิถุนายนนี้ ลูกชายของฉันก็จะมีอายุครบห้าขวบกับอีกสี่เดือน ซึ่งตรงกับช่วงโรงเรียนเปิดพอดี และคงถึงเวลาที่จะต้องพาลูกเข้าโรงเรียนเสียทีในประเทศพม่านั้นเริ่มฝากเรียนอนุบาลกันตั้งแต่ห้าขวบขึ้นไป พอหกขวบก็จะขึ้นชั้น ป.1 และเมื่ออายุเก้าขวบก็จะจบชั้นประถมคือชั้น ป.4 อันที่จริงลูกชายของฉันเริ่มเรียนอนุบาลตั้งแต่อายุสามขวบ ซึ่งในชั้นอนุบาลผู้ปกครองจะให้เด็กๆ เรียนหรือไม่เรียนก็ได้ โรงเรียนอนุบาลมีให้เลือกสองประเภทคือ โรงเรียนรัฐ กับ โรงเรียนเอกชน ค่าเทอมจะแตกต่างกันไปแม้ว่าจะเป็นโรงเรียนของรัฐก็ตาม โรงเรียนอนุบาลทุกแห่งในพม่าไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ แต่อยู่ภายใต้องค์กรด้านการพัฒนาสังคม และส่วนใหญ่เป็นไปในลักษณะฝากเลี้ยงมากกว่า มีบางแห่งเท่านั้นที่สอนหนังสือให้แก่เด็ก ส่วนการส่งเสริมพัฒนาการด้านอื่น ๆ ตามช่วงวัย ผู้ปกครองที่มีฐานะดีก็จะต้องจ่ายเงินเพิ่มหรือหาที่เรียนเสริมกันเอาเอง
การศึกษา, คนวงใน, ฉบับที่ 64 (มี.ค. - เม.ย. 54)คนนอกแห่งเรฮีถ่า นาฏกรรมชีวิตบนแผ่นดินใหม่
โดย ชุมพล ศรีมันตระ กุมภาพันธ์ 2548 เป็นปีแรกที่ผมเดินทางเข้าสู่ “เรฮีถ่า” หรือบ้านแม่แพะ หมู่ 6 ตำบลเสาหิน อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ในฐานะของครูศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขาแม่ฟ้าหลวง ศูนย์การเรียนฯ ที่ผมประจำอยู่เป็นศูนย์การเรียนฯ เล็กๆ มีผมประจำอยู่เพียงคนเดียวและทำหน้าที่สอนทั้งเด็กและผู้ใหญ่ รวมทั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อหวังให้ที่นี่ดีขึ้น
กะเหรี่ยง, การศึกษา, ฉบับที่ 45 (16 กพ. - 31 มี.ค. 51), สถานะบุคคล“บ้าน”ที่ยังกลับไม่ได้
ดิกสัน ฮู ชายหนุ่มวัย 24 ปี เขาเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ชั้น 10 และรองผู้อำนวยการของโรงเรียนแห่งหนึ่ง ดิกสันเป็นชายหนุ่มที่เฉลียวฉลาดและจำชื่อนักเรียนได้ทุกคน แต่แทนที่จะเป็นห้องเรียนปรับอากาศเต็มไปด้วยจอคอมพิวเตอร์เรียงราย เขากลับต้องสอนพีชคณิตบนกระดานดำที่ได้มาจากการบริจาค กับเศษชอล์กชิ้นเล็กชิ้นน้อย ในขณะที่นักเรียนนั่งเบียดเสียดกันอยู่บนเก้าอี้ไม้ โดยที่เท้าเท้าลอยอยู่เหนือพื้นดินที่ถูกปัดกวาดจนเรียบ
กะเหรี่ยง, การศึกษา, บทความ, ผู้ลี้ภัยThe Future of Children’s Education in Burma
By Thanwa Sirimetee “I’ve never failed an exam, so I don’t need money to pay for re-examinations, but the problem with moving up to Grade 6 is having to buy more textbooks. I have to help my mother work even harder.” Win Ko U, 11, has come to pay homage at the Kyaiktiyo Pagoda in [...]
English article, การศึกษา“โค้งสุดท้าย” ก่อนถึงรั้วมหาวิทยาลัย
เช้าตรู่ของวันเสาร์ที่ 11 มิถุนายน 2011 ไอเย็นและความสดชื่นถูกพัดพามากับสายลมลมในฤดูฝน ผมยังอยู่ในที่นอนฟังเสียงสายฝนปรอยอยู่ด้านนอก ขณะที่น้องชายคนเล็กกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น น่าแปลกจัง…เขาไม่เคยตื่นเช้าในวันเสาร์แบบนี้เลยนี่นา เมื่อผมตื่นขึ้น น้องชายก็ยังไม่หยุดคุยกับคนปลายสาย นั่นยิ่งทำให้ผมอยากรู้มากขึ้น ผมขยับเข้าไปใกล้ เขาดูลุกลี้ลุกลนยังไงชอบกลแสร้งทำหน้าตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และบอกว่ากำลังคุยก็กับพี่สาวคนโตของเราอยู่
การศึกษา, บทความ, เยาวชนLightless Life
การศึกษาภายใต้การบริหารของรัฐบาลทหารพม่ากำลังเข้าขั้นวิกฤติ เนื่องจากรัฐบาลพม่าให้ความสนใจด้านการศึกษาของเด็กๆน้อยกว่าการพัฒนากองทัพของตัวเอง ในรายงานฉบับนี้ชี้ว่า การศึกษาในชุมชนชาวดาระอั้ง หรือชาวปะหล่องในรัฐฉานก็กำลังได้รับผลกระทบอย่างหนักไม่แพ้กัน การไม่สนใจทุ่มงบประมาณมาช่วยเหลือและพัฒนาด้านการศึกษาในพื้นนี้ ทำให้เด็กๆในพื้นนี้ ยังขาดแคลนอาคาร โรงเรียนและอุปกรณ์การเรียน และอีกปัญหาที่เด่นชัดก็คือ มีเด็กออกโรงเรียนกลางคันเป็นจำนวนมาก เนื่องจากไม่สามารถเข้าเรียกได้ องค์กรที่จัดทำ องค์กรนักศึกษาชาวดาระอั้ง (Ta’ang Students and Youth Organization – TSYO) ดาวน์โหลด ภาษาอังกฤษ วันที่ออก กุมภาพันธ์ 2553
การศึกษา, ปะหล่อง, รายงาน/เอกสารการศึกษาในพม่า ฤาจะแย่กว่าคุกไทย?
โดย ซอว์ง อูภาพ TSYO ในความรู้สึกของคนทั่วไป “โรงเรียน” กับ “คุก” เป็นสถานที่ที่แตกต่างกันอย่าง สิ้นเชิง โรงเรียนหรือสถาบันการศึกษาต่างๆ เป็นความใฝ่ฝันของใครหลายคน แต่สำหรับ คุกนั้นตรงกันข้าม เพราะมีแต่คนภาวนาว่าในชีวิตนี้ขออย่าให้ได้เข้าไปเหยียบเลย อยู่ห่างๆ ไว้ดีที่สุด แต่จะมีใครเชื่อบ้างว่า ในหลายพื้นที่ของประเทศพม่า “การศึกษาของประชาชน ยังย่ำแย่กว่าในคุกประเทศไทยเสียอีก” ภายในอาคารไม้ทรุดโทรมหลังหนึ่ง เก้าอี้หลายตัวถูกกองสุมกัน อยู่บนพื้นที่เป็นดินทราย หน้าต่างหลายบานหายไป เหลือเพียงช่อง สี่เหลี่ยมให้ลมพัดผ่านโดยไร้สิ่งกีดขวาง หากไม่มีแผ่นไม้กระดานสีเขียว เข้มขนาดใหญ่ที่ยังคงมีคราบชอล์กเหลืออยู่ ก็คงไม่มีใครเชื่อว่า ซาก อาคารแห่งนี้คือ “โรงเรียน” สถานที่บ่มเพาะอนาคตของชาติที่ตั้งอยู่ในชุมชนของกลุ่มชาติพันธุ์ปะหล่อง ในเขตรัฐฉาน ประเทศพม่า ภาพ ดังกล่าวปรากฏในรายงานเรื่อง Lightless life (ชีวิตที่มืดมน) ที่เปิดเผย ให้เห็นความย่ำแย่ของระบบการศึกษาภายใต้การปกครองของรัฐบาล ทหารพม่า อันที่จริงแล้ว ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีรายงานเกี่ยวกับความ ล้มเหลวของระบบการศึกษาในพม่าออกมาหลายต่อหลายฉบับ ส่วน ใหญ่จะระบุข้อมูลที่ตรงกันว่า รัฐบาลเจียดงบประมาณให้กับการศึกษากับเรื่องสาธารณสุขรวมแล้วคิดเป็นมูลค่า ไม่ถึง 2 [...]
การศึกษา, ฉบับที่ 60 (ก.ค. - ส.ค. 53), พลิกมุมโรงเรียน OPC บ้านน้อยของเด็กหลังเขา
โดย หมอกเต่หว่า ทิวทัศน์ภูเขาสูงสลับเรียงซ้อนตัวสวยงามตระการตา ของเมืองสามหมอกและ 1,864 โค้งที่รอให้หลายคน ไปพิชิต บวกกับวัฒนธรรมหลากหลายเชื้อชาติของผู้คนใน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นมนต์เสน่ห์ที่ดึงดูดให้ใครหลายคนอยาก ไปเยือน แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเบื้องหลังภูเขาเหล่านั้นยังมี โรงเรียนเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งเปรียบเสมือนเป็นบ้านอันแสนอบอุ่น ที่หยิบยื่นโอกาสให้กับเด็กตัวน้อยๆ ไร้ที่พึ่ง ไร้หนทางและความหวัง ที่แห่งนี้ยังเป็นเป็นโรงเพาะเมล็ดต้นกล้านั่นก็คือเด็กๆ ให้เติบโต เป็นคนดีมีคุณภาพในอนาคต
การศึกษา, ฉบับที่ 58 (มี.ค. - เม.ย 53), พลังคนรุ่นใหม่, สิทธิมนุษยชนแสงประทีปน้อยๆ บนดอยไตแลง
โดย ฮานอย ปลายฤดูหนาวในต้นเดือนกุมภาพันธ์ แดดยามเที่ยงวันบนดอยไตแลงยังคงเพิ่มอุณหภูมิ ขึ้นเรื่อยๆ แต่บริเวณลานกว้างหน้าอาคารเรียนของโรงเรียนมัธยมดอยไตแลงถูกจัดให้เป็น สนามแข่งฟุตบอลที่มีท้องฟ้ารอบล้อมเป็นฉากหลัง ข้างสนามเต็มไปด้วยเด็กๆ กำลังส่งเสียงเชียร์ เพื่อนอย่างสนุกสนาน วันนี้โรงเรียนหยุดการเรียนการสอนชั่วคราว เพื่อให้เด็กๆ ส่วนหนึ่งซักซ้อมเตรียมการแสดงในงานวันชาติไทใหญ่ที่ใกล้ เข้ามา เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเชิญให้คณะของผู้เขียนเข้าไปนั่งหลบร้อน บริเวณห้องพักครู จึงพบกับการต้อนรับจากหนุ่มน้อยหน้าตาคมเข้ม เสื้อผ้าการแต่งกายตามสมัยเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วไป แต่ยิ่งทำให้แปลกใจ เมื่อเขาแนะนำตัวเองอย่างสุภาพว่าเป็นครูสอนภาษาอังกฤษประจำ โรงเรียนนี้ การสนทนาจึงเริ่มด้วยคำถามที่บ่งบอกถึงความสนใจใคร่รู้ที่มาที่ไปของการเลือกจับหนังสือ มากกว่าจะไปจับปืนเป็น ทหารเหมือนอย่างที่เด็กผู้ชายบนดอยไตแลงหลายคนเลือกทำ จายเหลินเป็นชื่อเรียกตามภาษาไทใหญ่มีความหมาย ในภาษาไทยว่า “พระจันทร์” อายุ19 ปี เกิดในรัฐฉานและจบ การศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนในเมืองตองยี เขาอพยพมาอาศัย อยู่บนดอยไตแลงพร้อมครอบครัว เพราะเกรงกลัวถึงความไม่ปลอดภัย จากทหารพม่า ด้วยความสนใจในภาษาอังกฤษและมีผลการเรียน อยู่ในระดับดี เขาได้รับเลือกจากผู้บริหารโรงเรียนดอยไตแลงให้เข้าร่วม เรียนภาษาอังกฤษในโครงการด้านการศึกษาจากเครือข่ายปฏิบัติงานสตรี ไทใหญ่ (SWAN) ในจังหวัดเชียงใหม่อยู่สองปี นั่นคือจุดเริ่มต้นของ แรงบันดาลใจทำให้เขาอยากเป็นครู หลังจากใช้ชีวิตอยู่ในเมืองจนจบหลักสูตร จายเหลินเลือกที่จะ กลับไปเริ่มทำในสิ่งที่เขาตั้งใจ อันที่จริงความรู้ความสามารถที่มีก็พอจะนำพาให้เขาหางานดีๆ ส่งเงินให้ครอบครัวได ้โดยไม่ต้องกลับไปใช้ชีวิต อยู่บนดอยที่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเช่นในเมือง จายเหลินเริ่มเข้ามารับหน้าที่ในโรงเรียนมัธยมเป็นระยะเวลาปีกว่า ในทุกๆ วันเขามีตารางการสอนที่เรียกได้ว่าแน่นเอี้ยด หน้าที่ความ รับผิดชอบไม่ต่างกับครูคนอื่นๆ ที่ต้องสอนหนังสือ ตรวจการบ้าน วางแผนการสอน ประเมินผลการเรียน ดูแลนักเรียนประจำชั้นเรียน ที่เป็นเสมือนน้องสาวและน้องชายกลุ่มใหญ่ของเขา ดูเหมือนกิจกรรม ในแต่ละวันจะทำให้ไม่มีเวลาใช้ชีวิตอย่างคนในวัยเดียวกันเขาได้รับ ค่าตอบแทนที่ได้เดือนละ 2,500 บาท ถือว่าน้อยมากและเทียบไม่ได้ กับสิ่งที่เขาทำอยู่ รวมถึงค่าใช้จ่ายในครอบครัวซึ่งเขาพอช่วยแบ่งเบา [...]
การศึกษา, ฉบับที่ 57 (ม.ค. - ก.พ. 53), พลังคนรุ่นใหม่, เยาวชน, ไทใหญ่โรงเรียนของฉัน
ฉันเป็นประชาชนคนหนึ่งจากรัฐฉาน ประเทศพม่าที่ลี้ภัย เข้ามาอยู่ในประเทศไทย เมื่อหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันและเพื่อน ๆ พร้อมทั้งครูได้ไปค้นหาหนังสือในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย ก่อนที่เราจะไป ครูชาวต่างชาติพวกเราว่าห้องสมุด มหาวิทยาลัยที่เราจะไปถ้าเทียบกับห้องสมุดในประเทศอเมริกา แล้วก็เป็นเพียงแค่ห้องสมุดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น แต่แล้วเมื่อเราไปถึง ฉันก็พบว่ามีนักศึกษาหลายพันคนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ในห้องที่ ตกแต่งอย่างทันสมัยนั้นมีหนังสือจำนวนมากมายวางเรียงราย อยู่ในชั้นที่สวยงาม มีที่นั่งอ่านหนังสือในห้องปรับอากาศ ซึ่งอำนวย ความสะดวกสบายให้กับคนที่มาใช้บริการ ฉันไปอ่านหนังสือที่นั่น ทุกอาทิตย์
การศึกษา, ฉบับที่ 11 (16 ต.ค. - 31 ธ.ค. 46), ผู้ลี้ภัย, เล่าสู่กันฟัง, ไทใหญ่VDO
